भेट

अथांग अफाट समुद्र
        नवखा, स्तिमीत मी
सायंकाळचा वारा
        हलते डुचमळते पाणी

मोकळं अनादी आभाळ
        हात पसरुन खुणावते
वाळूतून काहीतरी डोकावते
        वेडावून दाखवते

वाटतं अनवाणी पळावं, ओरडावं
        मी हलकेच वाळू वाऱ्यावर धरतो
श्रांत गोलाकार बिंबावरुन
        पक्षी परततांना बघतो

सारं हळूहळू काजळत जातं
        माझ्या आत झिरपत राहतं
लांबणाऱ्या सावल्यांत
        मीही नकळत मिसळत जातो

नवखेपणा जातो संपून
        मीच मला सापडतो

मी, रानवारा आणी दोन दगड

मला नेहमीच एकटं शांतपणे भटकायला आवडतं. फारतर एखादा-दुसरा सोबती असलेला चालतो. दुर कुठंतरी रानात गावाबाहेर जावं तिथल्या गुढ वातावरणात रमुन, रानवाऱ्याचा आवाज ऐकावा. आपला एकांत आपल्याशीच बोलका व्हावा. कदाचित माझा लहानपणीचा मित्र जरा अबोल होता म्हणून असेल, पण घरी-दारी प्रचंड बडबड करणारा, कोट्या करणारा मी – असा बाहेर माळरानावर पाय ठेवला कि अबोल, अंर्तमुख होतो.

अलवार

एक थेंब असा निथळला,
      केसातुन गाली ओघळला
तुझ्या केसांच्या आठवणीने
      शहारा फुलवून गेला

एक थेंब जरा चुकार
      माझ्या कानी शिरला
काही नवे, अनवटसे
      कुजबुजून गेला

एक थेंब उगा हिरमुसला
      मी अलगद तळ-हाती धरला
तुझ्या भेटीगत आला
      नकळत विरुन गेला

एक थेंब असा बरसला
      सर्वांग भिजवुनी उरला
अनोळखी, अलवार काही
      मनात रुजवूनी गेला

हवंहवंसं

हवं असतं कुणीतरी तुमच्याशी भांडणारं
भांडल्यावर देखील तुमच्या
वाट्यात वाटा मागणारं
हवं असतं कुणीतरी
तुमची वाट पाहणारं
तुम्ही रागावुन गेल्यावर
ओले डोळे टीपणारं
खरंच असावं कुणीतरी…
खरंच असावं कुणीतरी
कडाडुन भांडणारं
सारं भांडुन झाल्यावर
मायेनं बिलगणारं

बाहेर पाहतांना

बाहेर पाहतांना आत मात्र
सापडतोय स्वत:च स्वत:ला

प्रत्येक वेळी विचार करतो
मी खरंच का माझ्या कोषातून
पडलो असेन बाहेर
झाले असेल माझे
फुलपाखरु सुंदर
दरवेळी स्वत:ला घडतांना पाहण्याचा
मला असा छंद लागतोय
बाहेर पाहतांना आत मात्र
स्वत:च स्वत:ला सापडतोय

आत्ममग्न गुणगुण स्वत:ची
स्वत:च ऐकतांना
माझ्यातल्या माझीच ओळख पटतेय
सारखं बाहेर पाहतांना
आतही काही वाहतेय
कळत नकळत मात्र
स्वत:च स्वत:ला सापडतोय
एवढच फक्त खरं!

मस्ती

मैं गाने वाला पंछी
     नित नये गीत मैं गाऊँ
कोई सुने या ना सुने
     मैं अपना जी बहलाऊँ ||

मैं रमता झुमता जोगी
     मै अपनी धुनी रमाऊँ
कोई आये या ना आये
     मैं चलता चला जाऊँ ||

मैं उडता फिरता बादल
     बुंदे अपनी बरसाऊँ
कोई भीगे या ना भीगे
     धरती की प्यास बुझाऊँ ||

रितं

दुनियेचं रंगलेलं गाणं एेकतांना
     थोडं गुणगुणायचं होतं
म्हणायचं ते ओठातच विरलं
          राहुनच गेलं …

ओंजळ भरुन दोन्ही हातांची
     भरभरुन घेतलं
चिमुटभर दयायचं
          राहुनचं गेलं …

सहस्त्रधारांनी भिजतांना
     गात्र-गात्र चिंब होतांना
नकळत पाझरायचं होतं
     थेंब बनून ओघळायचं
          राहुनचं गेलं …

बहरायचं होतं, फुलायचं होतं
     फुलांचे सडे शिंपायचं होतं
वेचणा-या हातांसाठी झुरायचं
          राहुनचं गेलं …

असं साचुन राहायचं नव्हतं
     खळाळत वहायचं होतं
कडे-कपारीतुन उसळायचं
          राहुनचं गेलं …

असं धुमसत राहायचं नव्हतं
     ज्वालामुखी, वणवाही
व्हायचं नव्हतं
     दिव्यासारखं तेवायचं
           राहुनचं गेलं …

रितं रितं आभाळ माझं
     बरसायचं विसरुन गेलं
स्वतःचं आभाळपणच
          हरवून बसलं …

नातं

हवंच का
     तुझ्या माझ्या नात्याला नाव?
तू हसावंस ओळखीचं
     माझ्या भोळसट स्मिताला …
अन्
     तू आपल्या पिंग्या केसातुन
हात फिरवतांना,
     त्यांच्यावरुन परतणा-या प्रकाशाकडे
               मीही मुग्ध होऊन पाहत राहावं …

अगदीच मनातल्या गुजगोष्टी नकोत
     दोन-चार गप्पाच माराव्यात
मला नकोय जन्म-जन्मांतरीचा सहवास
          तुझ्या सोबतीचे चार पळही पुरतील …

माझ्यासाठी तू जीव पाखडावास
     असं मी म्हणत नाही
मात्र हृदयात माझी एक जागा ठेवशील
               अशी खात्री अाहे …

तरीही तुझ्या-माझ्या नात्याला नाव हवं का खरंच?

सारखंच

कुणी विचारलच तरीही
     चटकन सांगायचं नसतं
मनातल्या चिरेबंदीत
     डांबायचंही नसतं

डोळ्यानीच सांगायचं
     हव्या त्या डोळ्यांना
हव्या त्या डोळ्यांचं
     डोळ्यानीच एेकायचं

सार-यांचं जवळपास
     सारखंच असतं
तरीही आपापलं
     गुपीत असतं