Posted by उदयराज बाळ on February 17, 2007
एक थेंब असा निथळला,
केसातुन गाली ओघळला
तुझ्या केसांच्या आठवणीने
शहारा फुलवून गेला
एक थेंब जरा चुकार
माझ्या कानी शिरला
काही नवे, अनवटसे
कुजबुजून गेला
एक थेंब उगा हिरमुसला
मी अलगद तळ-हाती धरला
तुझ्या भेटीगत आला
नकळत विरुन गेला
एक थेंब असा बरसला
सर्वांग भिजवुनी उरला
अनोळखी, अलवार काही
मनात रुजवूनी गेला
Posted in कवीता, मराठी | 6 Comments »
Posted by उदयराज बाळ on July 26, 2006
हवं असतं कुणीतरी तुमच्याशी भांडणारं
भांडल्यावर देखील तुमच्या
वाट्यात वाटा मागणारं
हवं असतं कुणीतरी
तुमची वाट पाहणारं
तुम्ही रागावुन गेल्यावर
ओले डोळे टीपणारं
खरंच असावं कुणीतरी…
खरंच असावं कुणीतरी
कडाडुन भांडणारं
सारं भांडुन झाल्यावर
मायेनं बिलगणारं
Posted in कवीता, मराठी | 1 Comment »
Posted by उदयराज बाळ on July 26, 2006
बाहेर पाहतांना आत मात्र
सापडतोय स्वत:च स्वत:ला
प्रत्येक वेळी विचार करतो
मी खरंच का माझ्या कोषातून
पडलो असेन बाहेर
झाले असेल माझे
फुलपाखरु सुंदर
दरवेळी स्वत:ला घडतांना पाहण्याचा
मला असा छंद लागतोय
बाहेर पाहतांना आत मात्र
स्वत:च स्वत:ला सापडतोय
आत्ममग्न गुणगुण स्वत:ची
स्वत:च ऐकतांना
माझ्यातल्या माझीच ओळख पटतेय
सारखं बाहेर पाहतांना
आतही काही वाहतेय
कळत नकळत मात्र
स्वत:च स्वत:ला सापडतोय
एवढच फक्त खरं!
Posted in कवीता, मराठी | Leave a Comment »
Posted by उदयराज बाळ on April 3, 2006
मैं गाने वाला पंछी
नित नये गीत मैं गाऊँ
कोई सुने या ना सुने
मैं अपना जी बहलाऊँ ||
मैं रमता झुमता जोगी
मै अपनी धुनी रमाऊँ
कोई आये या ना आये
मैं चलता चला जाऊँ ||
मैं उडता फिरता बादल
बुंदे अपनी बरसाऊँ
कोई भीगे या ना भीगे
धरती की प्यास बुझाऊँ ||
Posted in कवीता, हिंदी | Leave a Comment »
Posted by उदयराज बाळ on April 3, 2006
दुनियेचं रंगलेलं गाणं एेकतांना
थोडं गुणगुणायचं होतं
म्हणायचं ते ओठातच विरलं
राहुनच गेलं …
ओंजळ भरुन दोन्ही हातांची
भरभरुन घेतलं
चिमुटभर दयायचं
राहुनचं गेलं …
सहस्त्रधारांनी भिजतांना
गात्र-गात्र चिंब होतांना
नकळत पाझरायचं होतं
थेंब बनून ओघळायचं
राहुनचं गेलं …
बहरायचं होतं, फुलायचं होतं
फुलांचे सडे शिंपायचं होतं
वेचणा-या हातांसाठी झुरायचं
राहुनचं गेलं …
असं साचुन राहायचं नव्हतं
खळाळत वहायचं होतं
कडे-कपारीतुन उसळायचं
राहुनचं गेलं …
असं धुमसत राहायचं नव्हतं
ज्वालामुखी, वणवाही
व्हायचं नव्हतं
दिव्यासारखं तेवायचं
राहुनचं गेलं …
रितं रितं आभाळ माझं
बरसायचं विसरुन गेलं
स्वतःचं आभाळपणच
हरवून बसलं …
Posted in कवीता, मराठी | 2 Comments »
Posted by उदयराज बाळ on April 3, 2006
हवंच का
तुझ्या माझ्या नात्याला नाव?
तू हसावंस ओळखीचं
माझ्या भोळसट स्मिताला …
अन्
तू आपल्या पिंग्या केसातुन
हात फिरवतांना,
त्यांच्यावरुन परतणा-या प्रकाशाकडे
मीही मुग्ध होऊन पाहत राहावं …
अगदीच मनातल्या गुजगोष्टी नकोत
दोन-चार गप्पाच माराव्यात
मला नकोय जन्म-जन्मांतरीचा सहवास
तुझ्या सोबतीचे चार पळही पुरतील …
माझ्यासाठी तू जीव पाखडावास
असं मी म्हणत नाही
मात्र हृदयात माझी एक जागा ठेवशील
अशी खात्री अाहे …
तरीही तुझ्या-माझ्या नात्याला नाव हवं का खरंच?
Posted in कवीता, मराठी | 1 Comment »
Posted by उदयराज बाळ on April 3, 2006
कुणी विचारलच तरीही
चटकन सांगायचं नसतं
मनातल्या चिरेबंदीत
डांबायचंही नसतं
डोळ्यानीच सांगायचं
हव्या त्या डोळ्यांना
हव्या त्या डोळ्यांचं
डोळ्यानीच एेकायचं
सार-यांचं जवळपास
सारखंच असतं
तरीही आपापलं
गुपीत असतं
Posted in कवीता, मराठी | Leave a Comment »