मस्ती

मैं गाने वाला पंछी
     नित नये गीत मैं गाऊँ
कोई सुने या ना सुने
     मैं अपना जी बहलाऊँ ||

मैं रमता झुमता जोगी
     मै अपनी धुनी रमाऊँ
कोई आये या ना आये
     मैं चलता चला जाऊँ ||

मैं उडता फिरता बादल
     बुंदे अपनी बरसाऊँ
कोई भीगे या ना भीगे
     धरती की प्यास बुझाऊँ ||

रितं

दुनियेचं रंगलेलं गाणं एेकतांना
     थोडं गुणगुणायचं होतं
म्हणायचं ते ओठातच विरलं
          राहुनच गेलं …

ओंजळ भरुन दोन्ही हातांची
     भरभरुन घेतलं
चिमुटभर दयायचं
          राहुनचं गेलं …

सहस्त्रधारांनी भिजतांना
     गात्र-गात्र चिंब होतांना
नकळत पाझरायचं होतं
     थेंब बनून ओघळायचं
          राहुनचं गेलं …

बहरायचं होतं, फुलायचं होतं
     फुलांचे सडे शिंपायचं होतं
वेचणा-या हातांसाठी झुरायचं
          राहुनचं गेलं …

असं साचुन राहायचं नव्हतं
     खळाळत वहायचं होतं
कडे-कपारीतुन उसळायचं
          राहुनचं गेलं …

असं धुमसत राहायचं नव्हतं
     ज्वालामुखी, वणवाही
व्हायचं नव्हतं
     दिव्यासारखं तेवायचं
           राहुनचं गेलं …

रितं रितं आभाळ माझं
     बरसायचं विसरुन गेलं
स्वतःचं आभाळपणच
          हरवून बसलं …

नातं

हवंच का
     तुझ्या माझ्या नात्याला नाव?
तू हसावंस ओळखीचं
     माझ्या भोळसट स्मिताला …
अन्
     तू आपल्या पिंग्या केसातुन
हात फिरवतांना,
     त्यांच्यावरुन परतणा-या प्रकाशाकडे
               मीही मुग्ध होऊन पाहत राहावं …

अगदीच मनातल्या गुजगोष्टी नकोत
     दोन-चार गप्पाच माराव्यात
मला नकोय जन्म-जन्मांतरीचा सहवास
          तुझ्या सोबतीचे चार पळही पुरतील …

माझ्यासाठी तू जीव पाखडावास
     असं मी म्हणत नाही
मात्र हृदयात माझी एक जागा ठेवशील
               अशी खात्री अाहे …

तरीही तुझ्या-माझ्या नात्याला नाव हवं का खरंच?

सारखंच

कुणी विचारलच तरीही
     चटकन सांगायचं नसतं
मनातल्या चिरेबंदीत
     डांबायचंही नसतं

डोळ्यानीच सांगायचं
     हव्या त्या डोळ्यांना
हव्या त्या डोळ्यांचं
     डोळ्यानीच एेकायचं

सार-यांचं जवळपास
     सारखंच असतं
तरीही आपापलं
     गुपीत असतं