रितं

दुनियेचं रंगलेलं गाणं एेकतांना
     थोडं गुणगुणायचं होतं
म्हणायचं ते ओठातच विरलं
          राहुनच गेलं …

ओंजळ भरुन दोन्ही हातांची
     भरभरुन घेतलं
चिमुटभर दयायचं
          राहुनचं गेलं …

सहस्त्रधारांनी भिजतांना
     गात्र-गात्र चिंब होतांना
नकळत पाझरायचं होतं
     थेंब बनून ओघळायचं
          राहुनचं गेलं …

बहरायचं होतं, फुलायचं होतं
     फुलांचे सडे शिंपायचं होतं
वेचणा-या हातांसाठी झुरायचं
          राहुनचं गेलं …

असं साचुन राहायचं नव्हतं
     खळाळत वहायचं होतं
कडे-कपारीतुन उसळायचं
          राहुनचं गेलं …

असं धुमसत राहायचं नव्हतं
     ज्वालामुखी, वणवाही
व्हायचं नव्हतं
     दिव्यासारखं तेवायचं
           राहुनचं गेलं …

रितं रितं आभाळ माझं
     बरसायचं विसरुन गेलं
स्वतःचं आभाळपणच
          हरवून बसलं …