मला नेहमीच एकटं शांतपणे भटकायला आवडतं. फारतर एखादा-दुसरा सोबती असलेला चालतो. दुर कुठंतरी रानात गावाबाहेर जावं तिथल्या गुढ वातावरणात रमुन, रानवाऱ्याचा आवाज ऐकावा. आपला एकांत आपल्याशीच बोलका व्हावा. कदाचित माझा लहानपणीचा मित्र जरा अबोल होता म्हणून असेल, पण घरी-दारी प्रचंड बडबड करणारा, कोट्या करणारा मी – असा बाहेर माळरानावर पाय ठेवला कि अबोल, अंर्तमुख होतो.
