अथांग अफाट समुद्र नवखा, स्तिमीत मी सायंकाळचा वारा हलते डुचमळते पाणी मोकळं अनादी आभाळ हात पसरुन खुणावते वाळूतून काहीतरी डोकावते वेडावून दाखवते वाटतं अनवाणी पळावं, ओरडावं मी हलकेच वाळू वाऱ्यावर धरतो श्रांत गोलाकार बिंबावरुन पक्षी परततांना बघतो सारं हळूहळू काजळत जातं माझ्या आत झिरपत राहतं लांबणाऱ्या सावल्यांत मीही नकळत मिसळत जातो नवखेपणा जातो संपून मीच [...]
