मोकळं अनादी आभाळ
        हात पसरुन खुणावते
वाळूतून काहीतरी डोकावते
        वेडावून दाखवते

वाटतं अनवाणी पळावं, ओरडावं
        मी हलकेच वाळू वाऱ्यावर धरतो
श्रांत गोलाकार बिंबावरुन
        पक्षी परततांना बघतो

सारं हळूहळू काजळत जातं
        माझ्या आत झिरपत राहतं
लांबणाऱ्या सावल्यांत
        मीही नकळत मिसळत जातो

नवखेपणा जातो संपून
        मीच मला सापडतो

काहींना अश्या ठिकाणी जाउन देखील मोठ्याने गाणी वाजवून डान्स करायची इच्छा होते. अश्यावेळी इतक्या लांबवर येण वाया गेलं असं वाटतं. मी द्विधा. कधी न पाहिलेली रानफुलं, पक्षी, डोंगर आणी पाणी पाहून जिवाला निववायचं की लोक काय म्हणतील याचा विचार करुन त्यांच्यात सामील व्हायचं?

मी कसाबसा त्यांच्या मागे चालू लागतो आणी नेहमीप्रमाणे काहीतरी बोलत राहतो. हळूच कोणीतरी मागून बोलतं “बघ मी सांगीतलं नव्हतं, लक्ष दिलं नाही कि येईल आपोआप”. माझं लक्ष मागे डोंगरांवर पडलेल्या दोन दगडांकडे लागलेलं असतं. ते जवळ जवळ मांडून ठेवलेल्या खुर्च्यांसारखे दिसत असतात. जणू माझी आणी माझ्या मित्राची वाट पाहतायत, वर्षानुवर्ष …

मी मोबाईल काढतो एक फोटो क्लिक करतो आणी परतीच्या प्रवासाला लागतो. नेहमीच्या माझ्या आयुष्यात एका आणखी चुटपुटीची भर घालुन.

एक थेंब जरा चुकार
      माझ्या कानी शिरला
काही नवे, अनवटसे
      कुजबुजून गेला

एक थेंब उगा हिरमुसला
      मी अलगद तळ-हाती धरला
तुझ्या भेटीगत आला
      नकळत विरुन गेला

एक थेंब असा बरसला
      सर्वांग भिजवुनी उरला
अनोळखी, अलवार काही
      मनात रुजवूनी गेला

प्रत्येक वेळी विचार करतो
मी खरंच का माझ्या कोषातून
पडलो असेन बाहेर
झाले असेल माझे
फुलपाखरु सुंदर
दरवेळी स्वत:ला घडतांना पाहण्याचा
मला असा छंद लागतोय
बाहेर पाहतांना आत मात्र
स्वत:च स्वत:ला सापडतोय

आत्ममग्न गुणगुण स्वत:ची
स्वत:च ऐकतांना
माझ्यातल्या माझीच ओळख पटतेय
सारखं बाहेर पाहतांना
आतही काही वाहतेय
कळत नकळत मात्र
स्वत:च स्वत:ला सापडतोय
एवढच फक्त खरं!

मैं रमता झुमता जोगी
     मै अपनी धुनी रमाऊँ
कोई आये या ना आये
     मैं चलता चला जाऊँ ||

मैं उडता फिरता बादल
     बुंदे अपनी बरसाऊँ
कोई भीगे या ना भीगे
     धरती की प्यास बुझाऊँ ||

ओंजळ भरुन दोन्ही हातांची
     भरभरुन घेतलं
चिमुटभर दयायचं
          राहुनचं गेलं …

सहस्त्रधारांनी भिजतांना
     गात्र-गात्र चिंब होतांना
नकळत पाझरायचं होतं
     थेंब बनून ओघळायचं
          राहुनचं गेलं …

बहरायचं होतं, फुलायचं होतं
     फुलांचे सडे शिंपायचं होतं
वेचणा-या हातांसाठी झुरायचं
          राहुनचं गेलं …

असं साचुन राहायचं नव्हतं
     खळाळत वहायचं होतं
कडे-कपारीतुन उसळायचं
          राहुनचं गेलं …

असं धुमसत राहायचं नव्हतं
     ज्वालामुखी, वणवाही
व्हायचं नव्हतं
     दिव्यासारखं तेवायचं
           राहुनचं गेलं …

रितं रितं आभाळ माझं
     बरसायचं विसरुन गेलं
स्वतःचं आभाळपणच
          हरवून बसलं …

अगदीच मनातल्या गुजगोष्टी नकोत
     दोन-चार गप्पाच माराव्यात
मला नकोय जन्म-जन्मांतरीचा सहवास
          तुझ्या सोबतीचे चार पळही पुरतील …

माझ्यासाठी तू जीव पाखडावास
     असं मी म्हणत नाही
मात्र हृदयात माझी एक जागा ठेवशील
               अशी खात्री अाहे …

तरीही तुझ्या-माझ्या नात्याला नाव हवं का खरंच?

डोळ्यानीच सांगायचं
     हव्या त्या डोळ्यांना
हव्या त्या डोळ्यांचं
     डोळ्यानीच एेकायचं

सार-यांचं जवळपास
     सारखंच असतं
तरीही आपापलं
     गुपीत असतं